Grzybica - jedna z najczęstszych chorób skóry. Grzybica skóry jest chorobą wywoływaną przez grzyby chorobotwórcze (najczęściej przyczyny grzybicy to dermatofity rodzaju Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton). Niestety, zakażenie się grzybicą nie jest trudne - wystarczy kontakt z zarodnikami grzybów, a ten może nastąpić Głównym powodem pojawienia się porostów u kota jest obniżenie odporności i naruszenie mikroflory skóry.. Upośledzony stan immunologiczny i odporność lokalna są wspomagane przez: stres (może to być silny incydent jednorazowy lub przewlekły); częste infekcje; wcześniejsze leczenie lekami wpływającymi na odporność; czynnik 3. Czynniki powodujące grzybicę. Grzybom trudno jest zaatakować z powodzeniem zdrową skórę. Infekcje grzybicze skóry rozwijają się głównie wtedy, gdy patogen styka się z uszkodzoną skórą – może mieć to miejsce w fałdach skórnych (zwłaszcza u osób otyłych lub nie dbających o higienę), gdzie skóra w kontakcie z potem, maceruje się. Grzybica skóry u kota to bardzo poważny problem. Jest to choroba zakaźna, która niesie za sobą ryzyko przeniesienia się na człowieka. Jej objawy kliniczne potrafią być bardzo uciążliwe dla zwierzęcia i świadczyć o upośledzonej funkcji jego układu odpornościowego. Grzybica skóry u psów. Spośród różnych chorób skóry u psów nie tak łatwo rozpoznasz grzybicę, ponieważ daje ona niespecyficzne symptomy. Warto jednak pamiętać, że pojawiają się one już we wczesnej fazie rozwoju schorzenia. Wywołują je grzyby – najczęściej drożdżaki i gatunki nitkowate. Grzybica układu moczowego Grzybica układu moczowego to zakażenie dróg moczowych, najczęściej pęcherza moczowego, lub nerek, wywołane przez grzyby inwazyjne, czyli mające zdolność wywoływania zakażenia u ludzi. Grzybica krtani Grzybica krtani najczęściej występuje wtórnie do grzybic jamy ustnej i gardła. Grzybica skóry i błon śluzowych to grupa chorób zakaźnych, które są wywołane przez grzyby chorobotwórcze. To tlenowe, szeroko rozpowszechnione mikroorganizmy posiadające jądro komórkowe. Znanych jest około 200 000 gatunków grzybów, jednak tylko około 150 może wywoływać choroby. Grzyby chorobotwórcze można podzielić na: Grzybica strzygąca-infekcja skóry wywołana przez grzyby. Zakażone koty najczęściej pochodzą ze środowisk, w których przebywa duża liczba zwierząt. U kotów grzybica zwykle pojawia się jako sucha, szara, łuszcząca się plama, a u ludzi zmiana jest zwykle okrągła i czerwona z wyraźnym pierścieniem na krawędzi. Dermatofitoza – leczenie zakażenia. Dermatofitozę u ludzi leczy się farmakologicznie. Choremu zaleca się leki przeciwgrzybicze, takie jak: flukonazol, itrakonazol lub terbinafinę. Są dostępne na receptę w postaci kapsułek lub tabletek doustnych oraz maści do stosowania miejscowego. Leczenie trwa wiele tygodni. Grzybica u kota to powszechna infekcja skóry i sierści wywołana przez grzyby. Jest to problem, z którym wielu właścicieli kotów spotyka się w ciągu życia swojego pupila. Grzybica może być nie tylko uciążliwa dla kota, ale również zaraźliwa dla ludzi, zwłaszcza dla osób o osłabionym układzie odpornościowym. y0A7. Kot z piękną, zdrową sierścią to ozdoba gospodarstwa domowego i chluba domowników. Każdy właściciel kota wie, ile przyjemności sprawa głaskanie miękkiego, kociego futra. Jak miło jest, gdy kotek ociera się o nogi swoich opiekunów i głośnym mruczeniem oznajmia przywiązanie i ochotę na zabawę. Niekiedy zdarza się jednak, że zwierzę ma problemy dermatologiczne, a wtedy jego sierść i pyszczek nie wyglądają zachęcająco. Przyczyną mogą być grzyby, które wywołują grzybicę uszu u kota i inne odmiany tej choroby. Jak je rozpoznać i leczyć? Czy opiekun może zarazić się od pupila? Poznaj przyczyny kociej grzybicy Chorobę wywołują dermatofity, a konkretnie zarodniki grzybów z rodzaju Microsporum Canis i Trichophyton, które przenoszą się z sierści innych zwierząt. Pokonują one barierę ochronną w postaci układu immunologicznego i mikroflory skóry, a potem kolonizują naskórek, a także keratynę włosów i pazurów. Stopniowo zajmują kolejne części ciała. Niekiedy chory kot w trakcie wylizywania sierści przenosi grzyby do wewnątrz organizmu, a wtedy mogą one zaatakować organy układu oddechowego czy pokarmowego. Co więcej, część zarodników zostaje w miejscach, gdzie kot często przebywa, a więc na legowisku, kanapie czy w transporterze. Dlatego choroba jest trudna do zwalczenia i może nawracać. Które zwierzęta narażone są na zakażenie? Najbardziej narażone są osobniki niedożywione i zaniedbane. Często są to zwierzęta bezdomne czy zapomniane przez właścicieli. Ich układ immunologiczny nie działa tak sprawnie, jak u kotów zdrowych, karmionych odpowiednio dobraną karmą. Osobniki te zmagają się często z inwazją pcheł i kleszczy, których ugryzienia ranią naskórek i osłabiają organizm. Druga grupa ryzyka to pupile, które często przebywają wśród innych kotów, a więc kociaki podwórkowe i te oddawane pod opiekę do hoteli dla zwierząt. Grzybicą zarażają się czasem kotki podczas rui i karmienia kociąt, a także koty długowłose, takie jak persy. Czynnikiem zmniejszającym odporność na tego rodzaju infekcje jest też z stres. Jak rozpoznać grzybicę skóry u kota? Niektóre koty przechodzą infekcję bezobjawowo. Objawy grzybicy widać zwłaszcza w jej zaawansowanym stadium w postaci fragmentów zrogowaciałej sierści i naskórka, strupów i czerwonych plam na skórze szyi, grzbietu, podbrzusza i na opuszkach łap. W przypadku grzybicy uszu u kota, na jego głowie i uszach widać łuszczącą się skórę bez sierści. Uszy wyglądają wewnątrz, jakby były bardzo brudne. Kociak z zaawansowaną grzybicą drapie się i gryzie, bo dokucza mu świąd. Tak powstają ranki w skórze, w których łatwo rozwija się infekcja bakteryjna. Zwierzę traci apetyt i ochotę na zabawę. Jakie miejsca na ciele zwierzaka mogą być zaatakowane przez grzyby? Dermatofitoza może zaatakować różne miejsca na skórze i w organizmie kota. Ze względu na umiejscowienie wyróżniamy odmiany grzybicy: grzybica ucha zewnętrznego i kanału słuchowego;grzybica pazurów;zapalenie skóry na tle grzybiczym;grzybica organów wewnętrznych. Na czym polega leczenie grzybicy u kota? Zwierzaka ze zmianami skórnymi zabierz do gabinetu weterynaryjnego. Przed zdiagnozowaniem weterynarz zwykle pobiera próbkę zmienionego naskórka do badania laboratoryjnego. Walka z chorobą obejmuje leczenie miejscowe poprzez wcieranie w zmienione chorobowe miejsca maści, szamponów i płukanek. Świetnie działają też uzupełnione tabletki, które podaje się razem z karmą. W przypadku powikłań skórnych konieczny jest też antybiotyk. Twój kot ma pasożyty? Poproś lekarza weterynarii o skuteczny środek, zwalczający pchły i kleszcze. W trakcie rekonwalescencji kociak powinien nosić specjalny kołnierz, który uniemożliwi mu wylizywanie lekarstw ze skóry. Walka z infekcją grzybiczą. O czym warto pamiętać? W trakcie leczenia trzeba dezynfekować dom, a zwłaszcza legowisko kotka i miejsca, gdzie lubi leżeć. W sklepie zoologicznym kupisz skuteczne środki do dezynfekcji w formie aerozolu. Spryskaj nim transporter zwierzaka, jego drapak i zabawki. Zdezynfekuj szczotki do czesania sierści. Kocury z długim futrem przed leczeniem trzeba ostrzyc. Ułatwi to smarowanie skóry maścią i obserwację objawów. Zadbaj też, aby mruczek dostawał w pełni zbilansowane pożywienie. W razie potrzeby uzupełnij je suplementami, które wzmocnią jego układ odpornościowy. Grzybica uszu u kota. Jak się nie zarazić od zwierzęcia? Jest to choroba zakaźna, na szczęście dla człowieka mało zaraźliwa. Zdarzają się jednak przypadki, że opiekunowie zarażają się od swoich pupili. Dlatego pamiętaj, aby przed zabiegami pielęgnacyjnymi i leczniczymi włożyć rękawiczki. Narażone na zakażenie są zwłaszcza osoby z chorobami autoimmunologicznymi, w trakcie chemioterapii oraz seniorzy i małe dzieci. Na czym polega profilaktyka grzybicy? Przede wszystkim kot powinien dostawać karmę dobrej jakości, przystosowaną do jego wieku i potrzeb żywieniowych. Poza tym pilnuj, aby twój pupil nie miał pasożytów skórnych. W zapobieganiu grzybicy pomaga też kocia toaleta, czyli wylizywanie sierści. Jeśli twój kociak ma długie futro, to jego języczek może nie wystarczyć. Wyczesuj mu regularnie martwą sierść i wyrzucaj ją do kosza. Każdy miłośnik kotków uwielbia głaskanie kociego futra. Warto jednak pamiętać, że kot w domu to nie tylko przyjemność i zabawa. To również obowiązek dbania o jego zdrowie. 10 min czytania opublikowano 26 listopada 2021 Grzybice skóry wywołane są przez mikroorganizmy należące do różnych grup. Możemy wyróżnić grzybice wywołane przez grzyby dimorficzne ja histoplazmoza czy sporotrichoza i drożdżaki jak malassezioza oraz grzybice powierzchowne wywołane przez dermatofity. Grzybice wywołane przez grzyby dimorficzne w naszym klimacie zdarzają się bardzo sporadycznie i nie stanowią istotnego problemu, z kolei malssezioza jest dermatozą wtórną wikłającą inne choroby jak przykładowo alergie. Tematem niniejszego artykułu są grzybice powierzchowne określane jako dermatofitozy, które stanowią istotny problem u kotów a dodatkowo jako zoonozy mogą zarażać właścicieli. Choroba nie jest aż tak powszechna jak się powszechnie uważa (wśród dermatologów istnieje nawet takie powiedzenie „jeśli coś wygląda jak grzybica zapewne nią nie jest”), ale w przypadku jej wystąpienia wiąże się zwykle z długotrwałym i kłopotliwym leczeniem. Ostatnie dostępne badania epidemiologiczne wykonane w naszym kraju określiły, że grzybice skóry stanowią niecałe 12% wszystkich problemów dermatologicznych u tego gatunku. Bardzo ważnym aspektem dotyczącym grzybicy jest jej zakaźność dla człowieka. W badaniach stwierdzono, że od ponad 50% kotów pochodzących od właścicieli którzy chorowali na grzybice wyizolowano dermatofity M. canis – dermatofita najczęściej wywołującego tą chorobę u kotów. Co ważne duży odsetek kotów około 15% nie wykazywał jakichkolwiek objawów chorobowych. Koty można więc uznać za jedno z istotniejszych źródeł zakażenia tą chorobą dla człowieka. Cechy szczególne dermatofitów Cechą szczególną grzybów należących do dermatofitów jest predylekcja do skeratynizowanych tkanek - czyli takich, które zawierają w sobie białko keratynę, a więc naskórka, pazurów i włosów. Trzy główne rodzaje dermatofitów odpowiedzialne są za chorobę: Microsporum, Trichophyton i Epidrmophyton. Cechą wspólną dla tych mikroorganizmów jest zdolność do rozkładania białka keratyny dzięki umiejętności do wytwarzania specyficznego, trawiącego ją enzymu. Dermatofity można podzielić są na zoofilne, powodujące grzybice zarówno u ludzi jak i zwierząt ( np. M. canis, T. verrucosum), antropofilne ( T. rubrum, E. floccosum) oraz geofilne (M. gypseum) bytujące w glebie. Dla grzybów zoofilnych głównym gospodarzem są zwierzęta, ale mogą one zakażać również człowieka, dla grzybów antropofilnych głównym gospodarzem jest człowiek ale bywają przypadki zakażenia zwierząt, grzyby geofilne zakażają i ludzi i zwierzęta. Zakażenie niektórymi dermatofitami następuje od typowych gospodarzy. Zakażenia T. mentagrophytes związane są głównie po kontakcie z zakażonymi gryzoniami, tak więc najpowszechniej będzie występować u kotów kotów najważniejszym i najczęściej izolowanym dermatofitem jest M. canis, dużo rzadziej spotyka się grzybice wywołane przez M. gypseum T. mentagrophytes. Pozostałe gatunki takie jak Epidermophyton floccosum, M audouinii, M. cookei, M. nanum, M. persicolor., T. rubrum., T. schoenleinii jak również inne są przyczyną sporadycznych zakażeń. U części kotów możliwe są zakażenia bezobjawowe, ale występowanie tego typu zakażeń jest obecnie kwestionowane. Izolowany z sierści materiał genetyczny dermatofitów często jest jedynie zanieczyszczeniem, a nie dochodzi u takich zwierząt do rozwoju choroby. Uważa się, że główne patogeny dające bezobjawowe zakażenia to M. canis rzadziej M. gypseum, T. terrestre i T. ajelloi a wyjątkowo również T. zarażenia się dermatofitami dochodzi za pośrednictwem artrospor znajdujących się na włosach zwierząt, jak również w środowisku gdzie przebywają chore koty. Oznacza to, że można się zarazić przebywając w miejscu gdzie bytował zakażony kot, nawet długo po tym jak kot opuścił dane miejsce (artrospory zachowują zakaźność przez wile miesięcy).Występuje predylekcja rasowa do rozwoju choroby - częściej stwierdzana jest u - kotów perskich i himalajskich. W przypadku kotów perskich spotykane są trudne do leczenia postacie przewlekłe choroby. Dermatofitozy rozwijają się zwykle u kotów z osłabionym układem immunologicznym. Bardziej podatne są koty młode oraz stare, jak również te, u których występują zakażenia innymi chorobami zakaźnymi jak wirusem niedoboru immunologicznego, wirusem zakaźnego zapalenia otrzewnej, białaczki lub też u zwierząt z nowotworami. Ponadto ciąża i laktacja są czynnikami zwiększającymi podatność na chorobę. Infekcja grzybicza może również prowadzić do zaburzeń w układzie immunologicznym, co jest przyczyną trudności w jej kliniczne grzybicy u kotówGrzybica należy do chorób o dosyć zróżnicowanych objawach klinicznych, a zjawisko to określa się w dermatologii mianem mimikry czyli wzajemnego upodabnianie się klinicznie różnych etiologicznie jednostek chorobowych. Najpowszechniej występującymi objawami są wyłysienia, rumień oraz łuski i strupy. Włosy w miejscach występowania zmian zwykle są połamane. Z powodu nadmiernego rogowacenia naskórka w mieszkach włosowych dochodzi do ich zaczopowania co prowadzi do powstania zaskórników. Niekiedy obecne jest zapalenie mieszków włosowych, co prowadzi do powstania grudek i strupów. Innym możliwym objawem jest typowy dla kotów syndrom - prosówkowe zapalenia skóry. Choroba ta polega na powstawaniu na powierzchni skóry licznych grudek wielkości spotykana jest postać kerion i pseudomycetoma (głęboka guzowata). W przypadku tych postaci choroby powstają guzki i guzy. Wyjątkowo dermatofity odpowiadają za zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego. Wyjątkowa postacią dermatofitozy jest pokrzywka barwnikowa występująca u kotów rasy sfinx i dewon rex w postaci licznych grudek i plamek rozsianych po całej powierzchni chodzi o lokalizacje to najpowszechniej dotyczą one głowy zwierzęcia, jego małżowin usznych i kończyn, chociaż zdarzają się postacie uogólnione. Świąd występujący w przebiegu choroby jest zmienny, bywa że prawie nie występuje, u niektórych kotów jest natomiast grzybicy u kotów Rozpoznanie grzybicy, poza objawami klinicznymi u kota opiera się na badaniach dodatkowych. Pomocne jest badanie w świetle lampy Wooda. Lampa ta emituje promieniowanie ultrafioletowe i powoduje fluorescencje matabolitów wytwarzanych przez niektóre gatunki dermatofitów głównie z rodzaju Microsporum. Ostatnio do rozpoznawania grzybic stosowana jest dermoskopia czyli mikroskopia przyżyciowa, polegająca na oglądaniu pod dużym powiększeniem, od kilkudziesięciu do dwustu razy, powierzchni skóry. W przypadku włosów zakażonych dermatofitami mają one charakterystyczne kształt możliwy do zaobserwowania w tym badaniu. Kolejnym badaniem umożliwiającym rozpoznanie jest badanie włosa lub zeskrobiny pod mikroskopem, co uwidacznia typowe struktury dermatofitów jak zarodniki. W przypadku gdy badania nie są rozstrzygające można wykonać badania badanie hodowlane i histopatologiczne lub badanie PCR. Wadą badania hodowlanego jest długi czas oczekiwania na wyniki ponieważ dermatofity rosną stosunkowo wolno na wynik badania hodowlanego czeka się przynajmniej kilka dni a czasem nawet do 2 tygodni. Badanie histopatologiczne, jest badaniem inwazyjnym wykonywane jest niezbyt powszechnie. Wymaga ono pobrania wycinka skóry (w znieczuleniu) i następnie jego odpowiednim zabarwieniu. Również w tym przypadku okres oczekiwania na wynik może wynosić do dwóch tygodni. Metoda ta jest zarezerwowana do diagnostyki guzowatych form grzybic. Oznaczenie materiału genetycznego dermatofitów metoda PCR jest szybsze i podobnie jak badanie hodowlane pozwala na identyfikację gatunku. Wadą metody jest jej bardzo duża czułość powodująca, że wykryty zostanie również materiał genetyczny w przypadku gdy jest on jedynie zanieczyszczeniem ze środowiska, a do rzeczywistego zakażenia nie doszło. Metoda ta da więc wynik dodatni u kota już wyleczone na powierzchni skóry którego jest materiał genetyczny pochodzący od martwych dermatofitów. Wynik dodatni testu PCR więc nie zawsze należy wiązać z rzeczywistym grzybicy u kotówW przypadku gdy dermatofitoza zostanie potwierdzona jedną z podanych powyżej metod, leczenie jest zwykle długotrwałe. Generalnie opiera się ono na stosowaniu leków miejscowych i ogólnoustrojowych. Zaleca się by skrócić włos co ułatwia penetrację leków i zmniejsza zanieczyszczenie środowiska zarodnikami. Poza bardzo ograniczonymi miejscowymi zmianami stosowane jest jednoczesne leczenie miejscowe i ogólnoustrojowe. Samo leczenie miejscowe z zastosowaniem maści czy płynów zawierających w swoim składzie leki przeciwgrzybicze nie zawsze jest skuteczne w związku ze specyficznym behawiorem kota (po prostu leki są szybko zlizywanie i zbyt krótko znajdują się na powierzchni skóry kota). Alternatywa jest kąpiel całego zwierzęcia w szamponach zawierających w swoim składzie substancje przeciwgrzybicze których kilka jest dostępnych w Polsce. Leczenie ogólnoustrojowe opiera się natomiast na podawaniu leków przeciwgrzybiczych zwykle doustnie w tabletkach przez okres czasem nawet kilku tygodni. Metoda jest uciążliwa zarówno dla kota jak i właściciela. Inną metodą leczenia jest stosowanie szczepionek przeciwgrzybiczych chociaż w tym przypadku ostatnio poddawana jest w wątpliwość możliwość wyleczenia kota wyłącznie za pomocą szczepień metafilaktycznych czyli w trakcie trwania choroby. Szczepienie kotów jest ponadto skuteczną metodą by zapobiegać ponownemu wystąpieniu choroby. Dlatego, nawet jeśli leczenie nie polegało na stosowaniu szczepionek warto jest by kot został zaszczepiony po przebyciu choroby i następnie regularnie doszczepiany. Szczególnie na szczepienie przeciwko grzybicy powinni zwrócić uwagą właściciele kotów wychodzących. Koty takie podczas spacerów spotykają się z innymi dzikimi zwierzętami oraz innymi kotami, od których łatwo mogą się zarazić dermatofitozą. Drugą grupą kotów szczególnie narażonych na wystąpienie grzybicy są koty wystawowe, które często podróżują i kontaktują się z innymi osobnikami swojego gatunku. Nadmienić warto również, że ponieważ do grzybicy a zwłaszcza do bezobjawowego nosicielstwa predysponowane są koty długowłose, one również powinny być szczepione przeciwko dermatofitozie. Stosowanie regularnych szczepień ustrzeże nas przed koniecznością często trwającego kilka tygodni leczenia oraz ochroni nas przed zarażeniem się od kota grzybicą Objawy dermatofitozy u kota w postaci wyłysień i stropów na głowie i małżowinach usznych Zakażenie dermatofitami pazurów widoczna ich deformacja Ryc. 3 Dermatofitoza u młodego kota, na kończynie miednicznej widoczne wyłysienie i znacznych rozmiarów łuskostrup Fluorescencja w światle lamy Wooda włosów zakażonych dermatofitem M. canis Ryc. 5 Zarodniki dermatofitów widoczne w badaniu mikroskopowym włosa. Literatura:Angarano D., Scott D.: Use of ketoconazole in treatment of dermatophytosis in a dog. J. of the AVMA 190, 1433–1434, Bensignor E.: Dermatophytosis due to Microsporum persicolor (13 cases) or Microsporum gypseum (20 cases) in dogs. Vet. Dermatol. 10, 1-79, 1999Cornelissen F., Vanden Bossche H.: Synergism of the antimicrobial agents miconazole, bacitracin and polymyxin. B. Chemotherapy 29, 419–427, P., Moriello K., Shaw S.: A review of systemic antifungal agents. Vet. Dermatol. 6, 59–66, K., Medleau L., Cornelius L.: Evaluation of the toxicity of topical enilconazole in cats. 4th World Congress of Veterinary Dermatology A., Rohrbach B., Toal R., Rinaldi M., Grace L., Jones J.: Treatment of blastomycosis with itraconazole in 112 dogs. J. of Vet. Int. Med. 10, 365–371, H., Hepler D., Larson K.: Effectiveness of a topical antifungal agent (clotrimazole) in dogs. J. of the AVMA 179, 163–165, K., Coyner K., Trimmer A. i wsp.: Treatment of shelter cats with terbinafine and concurrent lime sulfur rinses. Vet. Dermatol., 2013, 24, C., Diesel A., Patterson i wsp.: Charakterization of the cutaneus mycobiota in healthy and allergic cats using next generation sequencing. Vet. Dermatol., 2017, 28, Treatment of dermatophytosis in dogs and cats: review of published studies. Vet. Dermatol. 15, 99–107, Coyner K., Paterson S., Mignon B.: Diagnosis and treatment of dermatophytosis in dogs and cats. Vet. Dermatol., 2017, 28, D., Miller W., Griffin C.: Muller & Kirk’s Small Animal Dermatology, 6th Edition, Saunders, Philadelphia, USA, Szczepanik, Piotr Wilkołek, Grzegorz Kalisz, Anna Śmiech Urticaria pigmentosa due to Microsporum canis Infection in a Sphynx Cat - Case report. Acta Vet. (Beogr. 2020, 70, 511-517 Autor: dr hab. Marcin Szczepanik Grzybica skórna u kota to dermatofitoza, czyli poważna choroba zakaźna skóry, włosów i pazurów. Większość zarażonych zwierząt przechodzi ją lekko, jednak nie powinna być lekceważona. Koty przenoszą bowiem dermatofitozę nie tylko między sobą, ale również na człowieka. Grzybica skórna jest na szczęście chorobą grzybicy skórnej u kotaNa kocią grzybicę skórną najbardziej narażone są zwierzęta wychodzące oraz przebywające w schroniskach, a także te posiadające długą sierść. Do zakażenia dochodzi nie tylko na skutek bezpośredniego obcowania z siewcą, ale również w wyniku kontaktu z miską czy posłaniem zarażonego osobnika. Dermatofitoza zwykle nie grozi zdrowym kotom, natomiast często atakuje zwierzęta z upośledzonym lub niewykształconym układem immunologicznym – np. w ciąży i w okresie laktacji, chore na raka, przechodzące infekcje czy młode. Nosicielami bakterii i grzybów wywołujących stany zapalne skóry u kota mogą być ptaki, myszy i szczury, dlatego na zachorowanie narażone są też zwierzęta regularnie grzybicy skórnej u kotaDo pierwszych niepokojących objawów grzybicy u kota należą zmiany w strukturze skóry zwierzęcia, takie jak odbarwienia, łuszczenie, zaskórniki czy rumień. Najczęściej pojawiają się na łapach, głowie i uszach, a w stadiach zaawansowanych obejmują całe ciało. Do stosunkowo charakterystycznych objawów tej choroby kotów należy też świąd, nieprzyjemny zapach czy wypadanie sierści. Niepokojące mogą być ponadto miany w zachowaniu zwierzęcia, np. apatia, utrata apetytu czy niechęć do zabawy i aktywności. Aby prawidłowo zdiagnozować dermatofitozę, należy ustalić źródło zakażenia oraz określić przebieg choroby. Na podstawie obserwacji weterynarz eliminuje prawdopodobieństwo wystąpienia innej jednostki chorobowej, po czym rozpoczyna badania pozwalające na określenie typu grzyba atakującego kota. W tym celu często przeprowadza się bezinwazyjne badanie ultrafioletowe, a także pobiera wycinek skóry i przekazuje do badania laboratoryjnego. Na podstawie wyniku jednoznacznie określany jest rodzaj grzybów, dzięki czemu wdrożyć można grzybicy skórnej u kotaGrzybica skórna u kota zazwyczaj leczona jest w sposób ogólnoustrojowy, poprzez podawanie prawidłowo dobranych tabletek. W przypadku zwierząt o dłuższej sierści, rekomenduje się strzyżenie i zastosowanie na ogoloną skórę żelu, szamponu lub pianki przeciwgrzybiczej. W zależności od poziomu zaawansowania choroby, terapia trwa zwykle od 4 do 10 dni. Jeżeli chory kot mieszka razem z innymi osobnikami, one również powinny zostać poddane badaniu oraz w razie potrzeby leczeniu. Opiekun musi też zadbać o staranną dezynfekcję wszystkich miejsc, w których lubi przebywać zwierzę.